وظیفه اصلی درایو سروو تبدیل یا تقویت سیگنال های کم توان از کنترل کننده به سیگنال های پرقدرت جهت انتقال به سیم پیچ های موتور است. درایوهای سروو (که همچنین به عنوان تقویت کننده های سروو شناخته می شوند) می توانند از نوع خطی یا سوئیچینگ باشند، بسته به نحوه تحویل توان به موتور از دستگاه های سوئیچینگ ( معمولاً IGBT یا MOSFET ) در بخش اینورتر درایو.
یک تقویت کننده سروو خطی اجازه می دهد ولتاژ به طور پیوسته به موتور جریان یابد و ترانزیستورهای بخش اینورتر درایو را همیشه تا حد خاصی روشن نگه میدارد. در مقابل، یک تقویت کننده سوئیچینگ یا PWM ( مدولاسیون پهنای پالس ) ترانزیستورهای بخش اینورتر را به صورت خاموش و روشن تغییر می دهد تا ولتاژ جریان یافته به موتور را تعدیل کند.
بنابراین چرا از یک درایو سوئیچینگ یا PWM به جای یک درایو خطی استفاده میکنیم؟ دلیل اصلی کارایی است. از آنجایی که ترانزیستورهای یک درایو خطی همیشه روشن هستند، آنها با تلفات توان بالایی مواجه می شوند و به نوبه خود می توانند گرمای قابل توجهی تولید کنند. این امر باعث کاهش کارایی و افزایش اندازه می شود، زیرا درایو به یک خنک کننده مناسب یا مکانیزم خنک کننده برای محافظت از ترانزیستورها نیاز دارد.
یک درایو PWM ترانزیستورهای بخش اینورتر را به صورت خاموش و روشن تغییر می دهد تا ولتاژ موج سینوسی شبیه سازی شدهای را به موتور ارائه دهد.
درایوهای PWM، ترانزیستورها را با فرکانس بسیار بالا روشن و خاموش می کنند ( معمولاً بین 10 تا 20 هرتز ) و باعث ایجاد یک سری پالس های موج مربعی میشود که یک سیگنال موج سینوسی آنالوگ را شبیه سازی می کند.
دوره تناوب پالس ها ( نسبت زمان روشن بودن به کل زمان سوئیچینگ (زمان روشن + زمان خاموش) پهنای پالس را تعیین می کند که به نوبه خود تعیین می کند که چه مقدار ولتاژ و جریان به موتور تحویل داده می شود.
دوره تناوب یک شکل موج PWM به نسبت زمان روشن (یا بالا) به کل زمان سوئیچینگ اشاره دارد.
به دلیل اینکه ترانزیستورهای یک درایو PWM در منطقه خطی یا فعال خود کار می کنند ( به عبارت دیگر، آنها کاملاً روشن یا کاملاً خاموش هستند ) تلفات توان و تولید گرما نسبتاً کم است، به خصوص در مقایسه با PWM مبتنی بر حامل ( Carrier-Based ). درضمن زمان سوئیچینگ سریعتر PWM باعث بهبود کارایی می شود زیرا ترانزیستورها زمان کمتری را در منطقه خطی خود صرف می کنند. با این حال این تغییر سریع باعث ایجاد یک dv / dt ( تغییر ولتاژ ) زیاد می شود که ممکن است باعث ایجاد اثرات نامطلوبی مانند صدای مزاحم که با سایر تجهیزات تداخل می کند و اضافه ولتاژ معروف به امواج منعکس شده شود. بنابراین باید روشهای فیلتراسیون مناسب و محافظت از کابل اجرا شود.
پالس های یک درایو PWM را میتوان به دو روش ایجاد کرد. در روش سنتی که اغلب با نام PWM مبتنی بر حامل شناخته می شود، پالس های PWM با استفاده از سیگنال مثلثی که نمایانگر فرکانس سوئیچینگ اینورتر است و همچنین یک سیگنال موج سینوسی تولید شده توسط مولد PWM، ایجاد می شود.
با PWM مبتنی بر حامل ، پالس های PWM مدولاسیون (پایین) از سیگنال مثلثی که فرکانس سوئیچینگ اینورتر است و سیگنال موج سینوسی تولید شده توسط مولد PWM ایجاد می شود.
روش پیشرفتهتری برای ایجاد پالس های PWM، مدولاسیون فضایی (Space Vector Modulation یاSVM ) یا مدولاسیون پهنای پالس فضایی است. این روش از نگاشت های برداری ولتاژهای سه فاز استفاده می کند و دوره تناوب مورد نیاز سوئیچ های اینورتر را برای سنتز یک ولتاژ خروجی مرجع محاسبه می کند. مدولاسیون فضایی از ولتاژ باس بهتر استفاده می کند، ولتاژ بالاتری را به موتور تحویل می دهد و THD (Total Harmonic Distortion) و لرزش گشتاور پایین تری ایجاد می کند.
درایورهای فرکانس متغیر(VFD ) برای موتورهای القایی AC نیز از روشهای PWM برای تحویل ولتاژ به موتور استفاده میکنند. در این کاربردها، درایو هم دوره تناوب و هم فرکانس پالسها را دستکاری میکند تا ولتاژ و سرعت موتور را کنترل کند.